Aðils litli er ekki lengur hjá okkur. Litli elskaði vinurinn kvaddi okkur á gamlárskvöld. Hann fékk eitrun, líkast til af því að naga jólatréð. Hann var fyrst áberandi slappur seint um kvöldið þann 30. og fórum við með hann á Dýraspítalann eldsnemma á gamlársdag þar sem hann fékk stera, vitamín og gerla fyrir þarmana. Hann dó um kl.  21 á leiðinni á spítalann aftur eftir að hafa snarversnað. Það er erfitt að trúa að svona geti gerst og svona hratt. Þó erfitt sé að setja þetta á blað getur það e.t.v. verið til varnaðar fyrir aðra hundaeigendur. Við gættum vel að öllum efnum og slysagildrum á heimilinu en höfðum ekki mjög miklar áhyggjur af jólatrénu - ekki var vatn á því og við reyndum að hindra nagið. Hann var hins vegar mjög spenntur og sólginn í það og sleit margar litlar greinar af frá því það var sett upp 22. des. Dýralæknirinn sagði þetta vera þekkta eitrun en við höfðum aðeins heyrt um eitrun ef hundar drykkju vatnið í fætinum vegna efna sem stundum eru sett á tré til að halda þeim lengur lifandi. Útilokað er að segja hvort þetta voru eiturefni eða hvort safinn var svona eitraður fyrir hann. Hann var ekki með hita og því var lifrarbólga útilokuð en önnur einkenni voru svipuð.

Við þökkum þeim sem hafa fylgst með Aðils litla á þessari síðu. Á heimilinu ríkir nú mikil sorg. Hundurinn var miðpunktur í heimilishaldinu og sterkur persónuleiki. Erfitt er að sætta sig við að fallegi gleðigjafinn og prakkarinn okkar sé horfinn svona ungur. Það eina sem við eigum eru yndislegu minningarnar um hann.  

María og fjölskylda.  

Ég veit ekki með ykkur en ég er kominn í svo mikið jólaskap. Fjölskyldan er snemma í því og ég fékk þessa fínu jólasveinahúfu frá London. Allt er gott að frétta af mér og ég segi fljótlega frá síðustu Cavaliergöngu og "kærustunni" sem ég hitti þar.

Gleðifregnir - við Aðils náðum prófinu hjá HRFÍ. Okkur var ekki orðið rótt að heyra ekkert og vorum að undibúa okkur andlega undir endurtektarpróf eða aðrar ráðstafanir. Aðils er búinn að læra eitt trikk enn frá prófinu og það er að snúa sér á bakið. Óli litli kenndi honum það.  Duglegur seppi! 

Í bústaðnum um helgina voru teknar margar góðar myndir af mér. Finnst ykkur ég sætur á þessari...?



En ef ég lít upp - er ég nú sætur..?



Hvað með að halla undir flatt - ég er svolítið góður í því..?

Aðils minn - það er sama hvernig þú snýrð upp á þig. Þú ert fjallmyndarlegur og við erum stolt af þér.

Við fórum í Cavaliergönguna um Fossvoginn til að hitta alla flottu hundana. Það var vægast sagt spennandi, Aðils gaggaði eins og hæna og var alveg friðlaus af æsingi. Ýmist vorum við of langt frá hundunum fyrir framan okkur eða aftan, a.m.k. var allt á útopnu hjá okkar manni og aldrei slakað á. Það voru náttúrulega svo frábærir hundar allt í kring til að þefa af og vingast við. Sjáið þið bara brot af hinum fríða flokki.....

Það var endalaust reynt að ná sambandi við hina hundana. Oooohhhh þetta er svo spennandi....

Það var svo gaman að hitta hann Mola sæta hálfbróður. Sjáið bara hvað hann er æðislegur...
 


Eftir gönguna var minn maður eins og flækingshundur, með slef og alveg hreint ótrúlega blautur. Hann vældi alla leiðina heim.


Eftir gott bað heima var hann ánægður með að komast í stólinn sinn og hafa yfir sér ylvolgt handklæði.



Úff, það tekur á að hitta alla þessa fallegu vini. Í næstu göngu fær maður vonandi að vera ögn frjálsari. Þá þarf maður ekki að toga svona mikið í tauminn og getur ráðið sér meira sjálfur.

Takk fyrir samveruna í rigningunni, hundar og hundaeigendur! Sjáumst í næstu göngu.

Nú er verklega og bóklega hluta námskeiðsins lokið svo við Aðils getum farið að sinna öðrum hugðarefnum svo sem að fara í göngutúra. Þegar minnst er á við hvolpinn að "fara út að ganga" eða "göngutúr" þá stífnar hann upp, horfir stíft í augun á mér en byrjar síðan að ókyrrast og ganga fram að dyrum. Hann situr síðan hinn rólegasti þegar beislið er sett á en spennan og tilhlökkunin leynir sér ekki. Hann vill ekki láta standa á sér og fer stundum beinustu leið inn í búrið sitt - heldur að við ætlum í bílinn fyrst. Síðan þegar hurðin opnast þá er strikið tekið út á fyrsta ljósastaur og síðan er merkt og merkt og merkt alla leiðina. Og þefað og hnusað og þefað. Og þá til öryggis merkt og þefað - og öfugt, í endalausri hringrás. Þetta er makalaust háttarlag en skiljanlegt og bara skemmtilegt líka. Yfirleitt er ég nú ekki að flýta mér á göngunni og er bara alveg þolinmóð - hann hittir sjaldan aðra hunda en þarna er hann að skoða "gestabók" hundanna og jafnvel að rifja upp eigin fyrri merkingar í leiðinni. Alvarlegra eða a.m.k. neyðarlegra er þegar hann gerir sig líklegan til að gera annað og meira en að merkja. Þá verður hann spenntur, gengur fram og til baka, fer í nokkra hringi, skiptir um skoðun, hnusar, gengur örlítið lengra, hringsnýst u.þ.b. þrisvar og lætur síðan gossa á hinn fullkomlega úthugsaða stað. Þetta gerir hann helst á gangstéttum fyrir framan fín hús, helst þegar einhver sér til og síðan dreifir hann þessu - gengur nokkur skref á meðan á athöfninni stendur. Ég er alltaf með poka en upphreinsunin er alltaf jafn pínleg þó ég vinni verk mitt af samviskusemi. Hundurinn er hinsvegar hress og sprækur eftir þetta, horfir sigri hrósandi í kringum sig og á mig, sem set pokann í vasann og gjóa augunum skömmustulega í kringum mig. Yndislegt fyrir hann að finna ekki til skammar og vera hreinlega stoltur af sínum stykkjum.

Við Aðils fórum í bíltúr í Dalakofann og þangað var gaman að fara, mikið þurfti að merkja og hlaupa og éta ber, skoða ána, hestana og líka horfa á bílana uppi á vegi. Alli fékk nú ekki að vera laus enda spennan of mikil til að vera eitthvað að fylgjast með mér í allri þessari náttúru, en það var samt nægt svigrúm til að hlaupa og ærslast. Góður dagur hjá okkur Aðils í fallega Dalakofanum.

Aðils er flottur í móanum.



Gott að fá sér hreint vatn úr læknum. Ekki freistandi að vaða út í samt.



Á ég að trúa því að við þurfum að fara heim strax - en ég er ekki búinn með öll berin?

Hvolpar eru tætubuskur, þeir naga og bíta og kanna heiminn með kjafti og klóm, eðlilega. Aðils litli hefur verið sannkallaður hvolpur og er enn. Hann virkar svo saklaus en maður veit að stundum liggur einbeittur brotavilji bak við nagið og hnuplið. Ef eitthvað dettur í gólfið er okkar maður mættur á svæðið, grípur hlutinn og hleypur með hann undir sófa. Ef hann hverfur í einhvern tíma og virðist ekki þurfa á okkur að halda eru mestar líkur á að hann hafi náð í forboðinn ávöxt og hjakki á honum í hvarfi. Hann veit nákvæmlega hvenær hann er að gera eitthvað af sér, þá er hann á varðbergi og stekkur í skjól þegar við nálgumst. Ef hann er að naga eigið dót þá kippir hann sér ekkert upp við þó við nálgumst - hann veit að hann hefur ekkert að fela. Við höfum gaman af þessu en ég vara tilvonandi hundaeigendur við að láta mikilvæga og/eða dýrmæta hluti liggja á glámbekk. Þeir eiga það til að hverfa, tímabundið eða með öllu. Auðvitað er mikilvægast að hundurinn skaði sig ekki á því sem hann er að naga - og engum er vorkunn að taka verðmæta hluti upp af gólfinu (eða borðum þegar hvolpurinn stækkar). Menn ættu einnig að athuga að hvolpar eru sannarlega klárir og geta auðveldlega notað hjálpartæki til að ná þangað sem þeir ætla.

Spakir menn hafa sagt að hundaeigendur verði að hafa húmorinn í lagi og vera ekkert að stressa sig yfir dauðum hlutum, hvort þeir eru hárugir, nagaðir eða slímugir. Það er bara allt í lagi að slaka aðeins á og njóta þess að fylgjast með hundinum. Auðvitað á hann kannski ekki að komast upp með allt - en hann má vera smá prakkari, er það ekki?

Hér eru sýnishorn af því sem sá sakleysislegi hefur nagað. Mörgu hefur verið hent og ég sakna þess svo sem ekkert. Kannski synd með ryksuguna - en sú nýja er miklu betri :-)

Ef bækurnar fá engan frið í hillum....	má alveg stafla þeim upp í loft.
Bragðgóð gömul orðabók..	Jón Trausti er þó enn betri.
Maður er byrjaður á Lazy boy...	og hugar að leðursófasettinu. Nammi, namm.
Hvílík hörmung.	Sveifin á ömmu stól.....
og sveifin á Lazy boy,.....	....handfangið á náttborðinu...

...og girðingin inn í stofu.	Það er ekki nema von að maður sé þreyttur.

Fríður flokkur hunda og hundaeigenda úr 19:00 hópnum á grunnnámskeiði HRFÍ samankominn nokkrum mínútum fyrir verklegt próf hundanna.



Ekki hefur frést af tölulegum árangri Aðilsar litla en hann stóð sig vel þó hann velji oftast eigin leiðir í göngunni. Hann vill ekki vera eftirbátur okkar fremur en fyrri daginn. Vonum að hann sé ekki fallinn með 4,9.

Ég er hreint ekki viss um að ég nái prófinu á morgun. Er þó að æfa mig að sitja....



















....og að liggja......



























Er þetta nógu gott spyr ég?

Ég verð að segja að ég er ekki sannfærður.

Hinir hundarnir eru miklu duglegri að gera það sem til er ætlast.

Vonum það besta, krossið loppur.

Hvernig sem allt fer á morgun þakka ég kennurunum mínum frábæru frá HRFÍ og samnemendum kærlega fyrir samveruna. Nú ef ég fell og þarf að koma aftur þá er það bara gaman því þá verð ég loksins duglegastur í  hópnum.

Hæ aftur. Daginn eftir hina vel heppnuðu Cavalier-göngu í Kaldárseli var farið í gönguferð með öllum hópunum á HRFÍ námskeiðinu. Gengið var um miðbæ Hafnarfjarðar og reynt að nýta þá þjálfun sem hundarnir og eigendur þeirra voru búnir að tileinka sér á námskeiðinu. Ólarnir fóru að þessu sinni með námsmanninum sem ekki gegndi neinu frekar en fyrri daginn á námskeiðunum. Spennan spillir fyrir honum því hann er afar duglegur heima og liggur og sest á fyrstu skipun (oftast ;-) Aðils sýndi og sannaði að hann er ekki lofthræddur og ekki mikil gunga. Hann hitti hálfbróður sinn Mola sem var frábært og nágrannann Vask litla sem er knár þó hann sé smár. Synd að þeir eru ekki saman á námskeiðinu.