Það var stór dagur í lífi Aðils þegar hann fór í sína fyrstu Cavaliergöngu. Fyrir utan að hitta alla fallegu og skemmtilegu hundana fékk hann nefnilega að hlaupa um frjáls í fyrsta skipti. Við vorum hvött af göngufólki til að taka af honum tauminn þegar stoppað var í trjálundi - enda var hann alveg friðlaus að komast til að þefa af nýju vinum sínum. Okkur var bent á sem við vissum nú líklega að hann myndi halda sig hjá hundunum en fara ekki að hlaupa út í buskann. Og hann hljóp og hljóp, upp í hlíðar og út í kjarrið, fram og til baka. Hvílík sæla ;-)

Takk fyrir samveruna í göngunni - við ætlum svo sannarlega með næst líka.
 

Hlaupa, hlaupa, hlaupa, hlaupa - gaman, gaman, gaman, gaman. Og þetta var áður en mér var gefið frelsi.
Þefa, þefa, þefa - ekki síður gaman en að hlaupa.

Hæ skvís. Þú átt svo flotta peysu.
Fallegur ruby vinur.
Þú ert eins og mamma á litinn. Hvílík augu.
Áhugasamur og glæsilegur vinur.
Mikið ertu fallegur og blíður hundur.

Mikið hefur drifið á daga Alla litla síðan ég skrifaði síðast. Hann fer á hverjum mánudegi á námskeiðið sitt og hittir þar stóra hunda, vinalega en samt ógnvekjandi. Þar er alltaf sama spennan og glætan að hann geti hlýtt mér eða horft í augun á mér fyrsta hálftímann. Hann fékk reyndar hrós í síðasta tíma og við Óli vorum afar stolt af okkar manni, gerði loksins það sem ætlast var til af honum. Nú kann hann að setjast og leggjast á fyrstu skipun en það er langur vegur að hann geti rölt vinstra megin við mig í augnsambandi eða geti beðið eftir að fá leyfi til að ná í nammi sem hent hefur verið fyrir framan hann. Þegar verst hefur gengið á námskeiðinu hef ég verið hálf fúl út í allt og alla, af hverju má hvolpurinn bara ekki gera það sem hann langar til að gera, hver er tilgangurinn með að sitja og standa eins og mannfólkið ætlast til. Hvílík frelsisskerðing og ósjálfstæði sem felst í þessum fræðum. Síðan hugsa ég mig tvisvar um af hverju ég er mætt á námskeiðið - er það ekki til að fá smá stjórn á öðlingnum, ég veit það ekki. Það er enn takmörkuð gleði í því að hasta á hann og hleypa honum ekki í að þefa af ljósastaurum og grunsamlega grænum grastorfum. Ekkert vit í að þurfa að þræða einstigi sem ég hef ákveðið þegar ég er nú einu sinni í göngutúrnum fyrir hann! En ég get ekki neitað að hann hefur gaman af því að gera trixin og fá hrósið og hann togar ekki eins mikið í mig í göngutúrunum. Nema þegar við förum niður brekkuna í átt að húsinu okkar - þá hlaupum við bæði eins og við eigum lífið að leysa.

Það er hálfgerð tvöfeldni í að hamra á að hann sé einn af fjölskyldunni en samt alltaf að vera að skipta sér af hegðuninni og þröngva henni í einn "réttan" farveg. En Aðils þarf ekki að hafa áhyggjur af því að vera ekki einn af fjölskyldunni, hann er alger miðpunktur. Og hann kemst upp með skammarlega margt. Það er nánast ekkert sem hann hefur ekki fengið að prófa - honum er reyndar enn bannað að fara upp í rúm og hann fær ekkert nammi en hann er svo nýjungagjarn með mat að hann hefur kríað út ólíklegasta mat við matarborðið. Hann fær að sjálfsögðu að betla við matarborðið og stendur hjá mér og horfir ámátlegum sultaraugum á mig þegar ég sest að snæðingi. Við höfum alvarlega hugsað um að leyfa honum að fá sinn eigin stól við borðið enda elskar hann að sitja í stólum - í augnhæð við okkur.

Aðils hefur hitt svo marga hunda en þeir eru allir svo stórir og sumir hoppa ofan á hann - hann hefur bara tvisvar hitt hund sem er minni en hann sjálfur - Vask litla sem býr í hverfinu (Chihuahua) og svo leikfangahund sem hann hitti á námskeiðinu og gelti ógnandi á, loksins einhver sem hann hefði getað ráðið við. Hann er mjög stressaður á námskeiðinu og í byrjun september varð hann veikur daginn eftir, svo slappur að Óli fór með hann til dýralæknis. Hann fékk töflur til öryggis þar sem lifrarbólgufaraldur er í gangi en það bráði fljótlega af greyinu. Allt var í hers höndum þegar hann var talinn veikur og var haldið á honum þar til hann sýndi batamerki. Sem betur fer var allt í lagi. 

 

Það er erfitt að vinna störukeppni við þennan ljúfling. Hann hefur mestan áhuga á að horfa á okkur og reyna að lesa hugsanir. Við hefðum ekkert á móti því að vita hvað hann er að hugsa ;-)

Það er ljóst að Aðils litli er að verða unglingur. Hann er byrjaður að lyfta löpp og fá stórglæsilegan þykkan feld. Eyrun hans eru að síkka og rófan og fætur skarta orðið glæsilegu "slöri". Við horfum oft á fallegu brúnu litina hans í feldinum, frá ljósrauðum og niður í dökkbrúnan lit. Algert listaverk þessi feldur.

Mátti til með að setja inn nokkrar góðar myndir af Aðils sem nú er kominn á skólabekk hjá HRFÍ og ekki vonum seinna. Hann er búinn að fara í einn tíma þar sem hann gerði nú lítið af því sem til var ætlast en var því meira að spá í alla stóru hundana sem voru á námskeiðinu og eigendur þeirra. Námskeiðið var mjög fínt og við höfum reynt að æfa okkur heima. Æft er með pylsum sem ég þarf að hafa upp í mér og spýta til hans þegar hann gerir rétta hluti. Þetta er ekki mjög geðslegt og hann ekki vanur að fá pylsur, en þetta er það eina sem dugar þegar áreitið er svona mikið. Það er mjög gaman að sjá alla hundana og mér datt ekki í hug að Aðils væri minnstur í hópnum. Hann gelti ekkert og var svona frekar feiminn við stóru boltana en alveg stífur af spenningi og ekki áhugasamur um pylsuát. Það verður gaman að sjá hvort hann tekur framförum og nær prófinu eftir nokkrar vikur. Ég er nú engan veginn örugg með það ;-)

Aðils er alger perla. Það er ekki hægt að skamma svona krútt.



Prófíllinn er sko í lagi.



Byrjar hún enn að taka myndir.

Ég er orðinn hundþreyttur á þessu.

Það er svo gaman að fara í göngu. Hleypið mér út!

Ég er ansi flottur, þó ég sé með bréfsnifsi í munninum.

Vel á minnst. Hann Aðils heitir fullu nafni Snæfjalla Aðils. Ræktandinn hans fékk þetta fallega ræktunarnafn samþykkt nýlega.

Hér er hann í bústaðnum. Það er gott að sitja í stól með yfirbreiðslu ef svalt er í veðri.

Aðils okkar er algert gull. Hann er öruggastur hjá rauðu skónum hennar ömmu.


 

Tíminn líður hratt og nú nálgast Aðils 4ra mánaða áfangann. Okkur finnst hann hafa þroskast fjarska mikið sl. tvær vikur. Hann er líklega gömul sál og oft mjög íhugull. Hann situr stundum í nokkurri fjarlægð frá fjölskyldunni og horfir á okkur eins og hann sé að rannsaka hópinn eða hafa eftirlit með honum. En stundum blossar upp mikill prakkaragalsi í honum og hann sýnir skemmtilegan og óútreiknanlegan persónuleika. Þegar hann er búinn að spóla sig upp bítur hann í allt sem fyrir verður og hver verður að vara sig. Eftir æsinginn fara augnlokin að síga og hann situr niðurlútur á afturendanum, búinn á sál og líkama. 

Fátt er eins skemmtilegt og að stela frá okkur. Við erum passasöm með alla hluti sem er eins gott því að hann er ekki lengi að koma auga á það sem fer í gólfið, krækja í það með litlu hvolpatönnunum og hlaupa með það undir sófa. Hann veit nákvæmlega hvað hann má ná í og ræður hann það væntanlega af reynslu og viðbrögðum okkar í hvert skipti ("ó nei Aðils" er algengt t.d.). Við erum líka búin að læra að ef við eltumst ekki við hann missir hann áhuga á ránsfengnum og við getum sótt hann nokkuð heillegan aftur. Fátt er eins krúttlegt og að sjá á eftir honum með góss af gólfinu á einum spretti inn í stofu. Þá er sko gaman að lifa.  

Fróðlegt er að fylgast með honum þegar spennan nær yfirhöndinni, hve erfiðlega honum gengur að hafa stjórn á sér. T.d. er einkennilegt hve órólegur hann verður þegar hann á að fara í beislið sitt. Það er nánast ómögulegt að ná honum, svo mikið vill hann koma sér undan því. Eins og það er gaman að fara út. Best er að sýna fyrirhyggju og smeygja honum í beislið þegar hann er í rólega gírnum. Þá er hann svo slakur að honum er alveg sama.  

Aðils er nú ekki útlærður í að fara út þegar hann ætti að fara út - enn verða óhöpp inni, sérstaklega þegar hann er spenntur, gestir í heimsókn t.d. Hann er sorglega lítið miður sín yfir óhöppunum og mér finnst hann alltaf vera að bíða eftir verðlaunum þó hann eigi þau sannarlega ekki skilið. Við tökum þessu með ró og kaupum bara fleiri eldhúsrúllur. Þetta er ekkert mál og við vitum að um síðir mun þetta koma hjá honum og þá gleymist allt.
 
Hvolpurinn ungi lendir í ýmsu í gönguferðum okkar, hann hittir t.d. aðra hunda af ýmsum stærðum og suma lausa. Við erum ekki alveg róleg, hvorki Aðils vegna né hinna hundanna. Aðils getur verið hetja en einnig verulegur heigull. Honum er mjög illa við gelt bak við luktar dyr. Ef hann sér hund vill hann heilsa upp á hann, reyndar á það við um fólk líka og bíla ef því er að skipta. Það er allt svo spennandi. Hann er því hafður í stuttum taumi og við tilbúin að taka hann í fangið ef við sjáum óvinsamlegan hund. Flestir eru reyndar aðeins forvitnir um okkar mann en aldrei er of varlega farið með svona lítinn gaur. 

Aðils á einn vin af hundakyni, fiðrildahundinn Viktor. Viktor lætur sem hann sjái Aðils ekki þegar geltið og hvolpalætin eru sem mest en um síðir róast Aðils niður og áttar sig á goggunarröðinni. Við stefnum að því að fara í göngur með deildinni þegar Aðils er orðinn aðeins eldri og útskrifaður af hlýðninámskeiði. Hann hefur svo gaman af því að hitta aðra en okkur, sem skiljanlegt er. 

Það hefur komið okkur skemmtilega á óvart hversu góður hann er í bíl. Hann leggst strax niður í búrið sitt og er byrjaður að hrjóta fyrr en varir. Við förum reyndar aðeins með hann í bíl þegar við förum í bústaðinn. Hann unir sér vel í bústaðnum, sérstaklega í góðu veðri þegar hann getur haft aðsetur úti á palli. Hann nýtur sín í sólskini og vill ekki sjá að vera úti í roki og mikilli bleytu. Reyndar hindrar veðrið hann ekki í að fara í göngutúra, en það hvarflar ekki að honum að fara út að sinna kalli náttúrunnar nema í logni og þurrki. Við stöndum oft veðurbarin með hann út á svölum og ekkert gengur fyrr en komið er inn í hlýjuna aftur. Og hver skilur þetta ekki?  

Af matarræðinu er það að frétta að Aðils er að farinn að fá fjölbreyttari mat. Hann fær smá þurrfóður þegar hann vill, sem er reyndar sjaldan en síðan fær hann hollan mat, saltlausan og aukaefnisfrían. Hann er alæta og vill prófa allt. Hann er þó mikill gikkur og vill helst ekki sama mat tvisvar í röð. Ég hef lesið í bók að menn verði að sýna styrk og láta hundana svelta allt að sólarhring ef þeir borða ekki það sem fyrir þá er lagt. Glætan, segi ég - í þessari fjölskyldu kemur ekki til greina að svelta neinn, heldur eru reiddir fram aðrir dýrindis réttir og ekki hætt fyrr en hvolpurinn hefur fundið eitthvað við sitt hæfi. Oft er matmálstímanum fórnað í að sinna gikknum enda hafa önnur eins hvolpaaugu ekki horft á eins veiklyndan uppalanda í manna minnum.    

Allt hefst með blíðlyndinu og sveigjanleikanum segjum við. Aðils litli er laus við taugaveiklun og öruggur er hann með sig. Við höfum þau forréttindi að alltaf er einhver hjá honum enda er hann er góður félagi og félagsskapur, hvort sem hann dormar í fanginu á heimilismönnum eða leikur sér sprækur að dótinu sínu.

Margt skemmtilegt hefur drifið á daga hans Aðils litla að undanförnu og lítið tóm gefist til að gefa skýrslu. Hann fór í aðra parvó sprautuna sína í síðustu viku og ormahreinsun í þokkabót. Það var nú reyndar ekki skemmtileg reynsla fyrir hann - í fyrsta skiptið sem við höfum séð hann skjálfandi og virkilega hræddan. Margt kom þó til annað en sprautan sjálf því á dýralæknastofunni voru margir hundar og sumir gríðarlega stórir og framandi. Hann var einnig lofthræddur uppi á borðinu svo margt hjálpaðist að að gera heimsóknina erfiða. Dýralæknirinn var þó afar góð við Aðils og hrósaði honum þrátt fyrir hverfandi hugprýði. Hann er nú orðinn 4,4 kíló. Í framhaldi af þessu er Aðils nú orðinn skráður Garðbæingur og greiðir sína skatta eins og aðrir.



Á miðvikudag fóru síðan Ólarnir með hann á hvolpakvöld hjá Sif dýralækni þar sem þeir fræddust um umönnun og eiginleika hvolpa. Mjög fróðlegt kvöld og Aðils stóð sig vel.

Hápunktur vikunnar hjá okkur var þó fyrsta ferðin í Hraunhól með Aðils. Í stuttu máli gekk ferðin frábærlega vel fyrir utan bílferðina upp í bústað. Við amma og Óli fórum á undan strákunum með Aðils og búrið vísaði ekki fram vegna plássleysis í Renaultinum. Aðils greyið undi sér illa og sat á rassinum allan tímann. Í lok ferðarinnar gubbaði hann, greinilega hálf bílveikur. En þegar í bústaðinn var komið var Aðils strax eins og heima hjá sér og naut sín vel út á afgirta pallinum. Hann gekk út og inn eins og herforingi og ekkert slys varð. Auðvitað þurftum við að fylgjast vel með hurðum og þeim fáu rafmagnssnúrum sem ekki var hægt að festa upp en hann hafði engan áhuga á að hrekkja okkur og lét öll prakkarastik eiga sig. Eina leiðinlega í ferðinni var að fá ekki að vera í fótbolta með strákunum og að þurfa að sitja á pallinum og horfa á. Fór í staðinn í langa göngutúra og allt gekk vel. Á sunnudeginum var veðrið hreint frábært og við sátum úti á fíflatúni og Aðils gæddi sér á fíflum, sóleyjum og hríslum í sólinni. Verst var að hafa ekki myndavél á svæðinu - þetta var svo skemmtileg sjón. Bílferðin heim gekk mjög vel. Aðils gat horft út, lagði sig og svaf nánast alla ferðina.

Ég fékk nokkrar hundabækur frá Amazon, tvær um Cavalier hundana, Puppy training for dummies og síðan Marley and me, bók um ævi og uppeldi á "versta" hundi í heimi. Bókin um Marley er skemmtilega skrifuð um hund með ofvirkni og athyglisbrest. Margar lýsingarnar þekki ég frá Aðils - t.d. það að grípa það sem ekki má hafa og hlaupa með það í felur, að spennast upp í margmenni og spóla sig upp þannig að maður veit ekkert hvernig maður á að ná sér niður aftur. Annars er Aðils ekki með athyglisbrest nema síður sé - kannski þá helst þegar gestir koma, enda er hann félagslyndur með afbrigðum. Hann fær það mikla athygli að hann þarf ekki að væla eða gelta, nóg er að sitja í "spígat" og halla undir flatt. Þá koma allir hlaupandi og jesúsandi sig með hundanammi og strokur.



En hann er enn tígrisungi í felum og getur gert árásir með kjafti og klóm. Við höldum að það eigi eftir að eldast af honum, þegar hann er búinn að missa barnatennurnar og fara á nokkur hlýðninámskeið. Hann hefur enn sjúklega nagþörf og ég hef ekki getað verið í sokkum í margar vikur. Hann á allar naggræjur sem fundnar hafa verið upp og nú síðast fær hann heljarinnar nautabein til að naga. Þá er veisla og hann hverfur undir sófa tímunum saman með beinið sitt.   

Annars sefur Aðils mikið yfir daginn og dormar. Þegar hann er einn með ömmu og Óla þá er mikill friður í húsinu og sækir að honum mikill svefn. Hann vill þá helst liggja í fanginu á ömmu í hægindastólnum. Ég held að hann hafi óskaplega gott af þessari hvíld enda virðist hann blómstra. Auk dormsins á daginn sefur hann eins og steinn frá 10 á kvöldin til sex á morgnana, með einu hléi.

Aðils finnst gott að liggja í sólinni og vill helst ekki fara út í miklu roki og rigningu. Það er t.d. mjög gott að liggja inni á stofugólfi eins og sfinx í sólarpolli.

Maður getur verið svo einlægur og sakleysislegur.....



...en síðan brýst litli tígrisunginn fram.



Hinn iðrandi syndari. Hvað er hægt að segja við svona lúpulegt fés.

Nú er hann Aðils aldeilis orðinn stór. Við sjáum hann stækka með hverjum deginum, brúni liturinn hans er að dökkna og eyrun að síkka. Hann er hændur að "ömmu" og vill helst ekki missa hana úr augsýn. Rauðu inniskórnir eru haldreipið hans og þar er best að sofna. Hann glefsar lítið og þá laust í ömmu en tekur hraustlega á því við aðra fjölskyldumeðlimi. Hann er enn eins og lítill tígrisungi á stundum, urrar og ræðst á flest sem fyrir er, en þess á milli verður hann fjarrænn og starandi og leggst svo til svefns. Þá er hægt að klappa honum og kúra án þess að eiga á hættu að verða bitinn í nefið. Annars er hann alveg jafnsætur þegar hann er í ham og ræðst á buxnaskálm og þegar hann er slakur. Sýnir bara breiddina í persónuleikanum.

Það er ekki hægt annað en að brosa þegar "tígrisunginn" þorir ekki að koma nálægt matardiskum og skálum. Hann vill alls ekki borða úr glerílátum og verðum við að mata hann ef plastskálarnar hans eru í þvotti. Hann hefur ekkert á móti því að láta mata sig og grípur til leynivopnsins ef okkur er nóg boðið af dekrinu. Þá afvopnar hann okkur með því að setjast á botninn og horfa sínum dökku biðjandi augum og halla undir flatt. Hann hefur fengið gríðarlegt magn af hundanammi með þessum hætti, m.a.s. rétt eftir að hann hefur verið með óþekkt. Staðreyndin er sú að við kunnum ekki að ala hann upp og hann veit af því. Við höfum lesið allar bækurnar en erum of skotin í honum til að aga hann almennilega. Hvernig er hægt að skamma svona krútt?

En hann er góður í sér og á eftir að róast mikið. Vel gengur að gera hann húshreinan ef ekkert óvanalegt er á seyði. Ef svo er missir hann (eða við) stjórn og eldhúsrúllurnar klárast hratt.

Hann hefur gaman af því að fara með okkur út í garð, hann röltir og hleypur á víxl, en vill einna helst sitja á stéttinni og þefa út í loftið. Margir hundar hafa gengið á stéttinni og hlaupið í holtinu hjá okkur. Hann er e.t.v. að þefa af horfnum hundum, en líka að hlusta og fylgjast með umferðinni um Reykjanesbrautina. Hann hefur ekki kynnst því að ganga við hæl enda stjórnar hann alfarið gönguferðunum eins og öðru. Nú er hann að kynnast umhverfinu og smakka á því og við látum það eftir honum. Hann er vitlaus í gras, laufblöð og runna og étur páskaliljur og biðukollur (!). Nú veit ég ekki hvort hann vantar efni í fæðuna en við höfum leyft honum að smakka á ýmsu, svona til vonar og vara. Hann er þó stoppaður áður en hann klárar heilu skrautrunnana og rósarunnana, sem hann hefur ekkert á móti því að bíta í. 

Vegna áhuga hans á grænfóðri hefur hann fengið ágúrkur, rófu og salat í smáskömmtum. Hann borðar þetta með bestu lyst sem kemur mér á óvart. Hann er enn á hráfæðinu sem okkur var ráðlagt að gefa honum. Honum finnst það æðislegt og vill ekki sjá þurrfóðrið sem við höfum alltaf tiltækt (svona til vonar og vara). Ég þarf að loka augunum þegar hann bryður hráa kjúklingaleggi með miklum ákafa. Hugsa þá um eigin putta, hvort þetta nag og glefs sé tilkomið vegna hungurs! Er hann orðinn villidýr vegna hráfæðisins eða er þetta afturhvarf til hins náttúrulega fæðis hunda? Gott finnst honum það a.m.k. Ég á frekar bágt vegna vægrar salmonellu og camphylobacter fóbíu að mata hann á hráum kjúklingi sem hann dregur um öll gólf og sleikir mann síðan í framan í þakklætisskyni. Skúringar og almenn þrif hafa stóraukist, en við erum öll hress og hann er glaður svo þetta ætti þá bara að vera í lagi.

Ég vorkenni honum ekki að borða hráa laxinn sinn, en hann vill helst hafa hann hálffrosinn til að borða hann með bestu lyst. Ísskápur og frystir eru fullir af eðalmat fyrir hundinn og bakstur á hundanammi er mun algengari en bakstur fyrir aðra heimilismenn.

Það er þó ekkert skrítið að við séum upptekinn af litla dýrinu meðan við erum að læra á hann og reyna að koma upp rútínu. Hann er hins vegar löngu búinn að læra á okkur ;-)     

Það er svo gaman að fylgjast með honum Aðils og margt sem kemur á óvart. Hann er t.d. hræddur við glerdiska og vill ekki koma nálægt mat sem er á glerdisk. Við höfum því rétt honum bita og bita, já matað hann sem sagt ef við höfum slysast til að nota glerílát (já auðvitað er hann ofdekraður).

Aðils er ekki alltaf eins og ljós, stundum er hann eins og tígrisungi, hann trompast t.d. ef ég fer í uppáhaldssokkana mína - heldur líklega að lappirnar séu mýs og ræðst á þær. Hann situr stundum um mig og ræðst á buxnaskálmarnar og bítur í hendur og föt. Hann gerir þetta ekki mikið við aðra sem betur fer og ég er að reyna að venja hann af þessu, að sjálfsögðu.

Ég prófaði að gelta á hann í gær og hann lét alveg blekkjast, hann trúir því að það sé annar hundur á svæðinu. Ákvað að gera þetta ekki aftur, hélt ekki að hann yrði svona auðtrúa. 

Hann er alveg sérlega ómótstæðilegur þegar hann situr á rassinum og horfir á okkur sínum döpru dökku augum og hallar undir flatt. Þá hlaupa allir til og gera eitthvað fyrir hann, hann fær dót eða nammi eða knús fyrir að vera svona lítill og varnarlaus. Hann er sem sagt alveg búinn að massa dæmið hvað okkur varðar.

Er ég ekki sakleysislegur?

Það hefur gengið illa með að gera hann húshreinan undanfarið. Hann fer sínar eigin leiðir í þeim efnum. Nú er svo komið að hann passar sig að hitta umfram allt ekki á bleyjuna sína og tekur stóran sveig fram hjá henni. Eina gagnið sem hann hefur af bleyjunni er að stela henni og hlaupa með hana afsíðis og reyna að naga hana í sundur. Þetta er smá vandamál á nóttunni uppi í herbergi en oftast fer hann nú út á daginn til þess arna. Við höfum nú húmor fyrir þessu öllu og erum ekkert að stressa okkur of mikið. En uppeldið hefur greinilega eitthvað mistekist hjá okkur.

Við erum enn að reyna að finna heppileg verðlaun fyrir hann, Við höfum bakað hundanammi og keypt líka, en oft er þetta of seigt og seintuggið – eða þá einfaldlega vont. 

Það er best að sitja við rauðu inniskóna hennar ömmu og sérlega róandi þegar hún er að prjóna eða hekla. Þá er gott að sofna við skóna og rölta svo inn í búr og leggja sig.