Hæ aftur. Daginn eftir hina vel heppnuðu Cavalier-göngu í Kaldárseli var farið í gönguferð með öllum hópunum á HRFÍ námskeiðinu. Gengið var um miðbæ Hafnarfjarðar og reynt að nýta þá þjálfun sem hundarnir og eigendur þeirra voru búnir að tileinka sér á námskeiðinu. Ólarnir fóru að þessu sinni með námsmanninum sem ekki gegndi neinu frekar en fyrri daginn á námskeiðunum. Spennan spillir fyrir honum því hann er afar duglegur heima og liggur og sest á fyrstu skipun (oftast ;-) Aðils sýndi og sannaði að hann er ekki lofthræddur og ekki mikil gunga. Hann hitti hálfbróður sinn Mola sem var frábært og nágrannann Vask litla sem er knár þó hann sé smár. Synd að þeir eru ekki saman á námskeiðinu.  

Það var stór dagur í lífi Aðils þegar hann fór í sína fyrstu Cavaliergöngu. Fyrir utan að hitta alla fallegu og skemmtilegu hundana fékk hann nefnilega að hlaupa um frjáls í fyrsta skipti. Við vorum hvött af göngufólki til að taka af honum tauminn þegar stoppað var í trjálundi - enda var hann alveg friðlaus að komast til að þefa af nýju vinum sínum. Okkur var bent á sem við vissum nú líklega að hann myndi halda sig hjá hundunum en fara ekki að hlaupa út í buskann. Og hann hljóp og hljóp, upp í hlíðar og út í kjarrið, fram og til baka. Hvílík sæla ;-)

Takk fyrir samveruna í göngunni - við ætlum svo sannarlega með næst líka.
 

Hlaupa, hlaupa, hlaupa, hlaupa - gaman, gaman, gaman, gaman. Og þetta var áður en mér var gefið frelsi.
Þefa, þefa, þefa - ekki síður gaman en að hlaupa.

Hæ skvís. Þú átt svo flotta peysu.
Fallegur ruby vinur.
Þú ert eins og mamma á litinn. Hvílík augu.
Áhugasamur og glæsilegur vinur.
Mikið ertu fallegur og blíður hundur.

Mikið hefur drifið á daga Alla litla síðan ég skrifaði síðast. Hann fer á hverjum mánudegi á námskeiðið sitt og hittir þar stóra hunda, vinalega en samt ógnvekjandi. Þar er alltaf sama spennan og glætan að hann geti hlýtt mér eða horft í augun á mér fyrsta hálftímann. Hann fékk reyndar hrós í síðasta tíma og við Óli vorum afar stolt af okkar manni, gerði loksins það sem ætlast var til af honum. Nú kann hann að setjast og leggjast á fyrstu skipun en það er langur vegur að hann geti rölt vinstra megin við mig í augnsambandi eða geti beðið eftir að fá leyfi til að ná í nammi sem hent hefur verið fyrir framan hann. Þegar verst hefur gengið á námskeiðinu hef ég verið hálf fúl út í allt og alla, af hverju má hvolpurinn bara ekki gera það sem hann langar til að gera, hver er tilgangurinn með að sitja og standa eins og mannfólkið ætlast til. Hvílík frelsisskerðing og ósjálfstæði sem felst í þessum fræðum. Síðan hugsa ég mig tvisvar um af hverju ég er mætt á námskeiðið - er það ekki til að fá smá stjórn á öðlingnum, ég veit það ekki. Það er enn takmörkuð gleði í því að hasta á hann og hleypa honum ekki í að þefa af ljósastaurum og grunsamlega grænum grastorfum. Ekkert vit í að þurfa að þræða einstigi sem ég hef ákveðið þegar ég er nú einu sinni í göngutúrnum fyrir hann! En ég get ekki neitað að hann hefur gaman af því að gera trixin og fá hrósið og hann togar ekki eins mikið í mig í göngutúrunum. Nema þegar við förum niður brekkuna í átt að húsinu okkar - þá hlaupum við bæði eins og við eigum lífið að leysa.

Það er hálfgerð tvöfeldni í að hamra á að hann sé einn af fjölskyldunni en samt alltaf að vera að skipta sér af hegðuninni og þröngva henni í einn "réttan" farveg. En Aðils þarf ekki að hafa áhyggjur af því að vera ekki einn af fjölskyldunni, hann er alger miðpunktur. Og hann kemst upp með skammarlega margt. Það er nánast ekkert sem hann hefur ekki fengið að prófa - honum er reyndar enn bannað að fara upp í rúm og hann fær ekkert nammi en hann er svo nýjungagjarn með mat að hann hefur kríað út ólíklegasta mat við matarborðið. Hann fær að sjálfsögðu að betla við matarborðið og stendur hjá mér og horfir ámátlegum sultaraugum á mig þegar ég sest að snæðingi. Við höfum alvarlega hugsað um að leyfa honum að fá sinn eigin stól við borðið enda elskar hann að sitja í stólum - í augnhæð við okkur.

Aðils hefur hitt svo marga hunda en þeir eru allir svo stórir og sumir hoppa ofan á hann - hann hefur bara tvisvar hitt hund sem er minni en hann sjálfur - Vask litla sem býr í hverfinu (Chihuahua) og svo leikfangahund sem hann hitti á námskeiðinu og gelti ógnandi á, loksins einhver sem hann hefði getað ráðið við. Hann er mjög stressaður á námskeiðinu og í byrjun september varð hann veikur daginn eftir, svo slappur að Óli fór með hann til dýralæknis. Hann fékk töflur til öryggis þar sem lifrarbólgufaraldur er í gangi en það bráði fljótlega af greyinu. Allt var í hers höndum þegar hann var talinn veikur og var haldið á honum þar til hann sýndi batamerki. Sem betur fer var allt í lagi. 

 

Það er erfitt að vinna störukeppni við þennan ljúfling. Hann hefur mestan áhuga á að horfa á okkur og reyna að lesa hugsanir. Við hefðum ekkert á móti því að vita hvað hann er að hugsa ;-)

Það er ljóst að Aðils litli er að verða unglingur. Hann er byrjaður að lyfta löpp og fá stórglæsilegan þykkan feld. Eyrun hans eru að síkka og rófan og fætur skarta orðið glæsilegu "slöri". Við horfum oft á fallegu brúnu litina hans í feldinum, frá ljósrauðum og niður í dökkbrúnan lit. Algert listaverk þessi feldur.